Bebek Mutlu Sonlu Masöz

Bunlar akıllı, dü zgü n domuzlar; açık ki ne çiftleşiyorlar ne de dışkılıyorlar. Ağılın bö lmeleri arasındaki bordü rleri kabaklar, balkabakları süslüyor. Yerleri cilalayan adam onu izliyor. Elizabeth Bebek Mutlu Sonlu Masöz karşıya geçiyor ve ikinci geçide giden kö şeyi dö nü yor. Resimler galeriyi bö len devingen bö lmelerin ü zerine asılmış. Elizabeth, bu sergiyi yapmakla iyi bir iş başarmış oldular, diye dü şü nü yor. Ressamların insan boyu siyah beyaz fotoğrafları da hoş bir çeşni katıyor.

Elizabeth bü tü n bu bö lü mü n Ortaçağ zırhlarına, silahlarına ayrıldığı gü nleri de anımsıyor: Tatar yaylan, arbaletler, ağır topuzlar, kargılar, kakmalı alaybozan tüfekleri, vb. Her şey değişmiş şimdi, yalnızca parke yerler eskisi benzer biçimde. Elizabeth Lin Piao’nun ve Konfiçyüs’ün hanımlara İftira Etmelerine İzin Vermeyin yazışım okuyor ve gülümsüyor. Herkes Birbirinin Evini oluşturmaya Yardım Ediyor. Elizabeth birden yapayalnız, tek başına, bir başına olduğunu hissediyor. Son zamanlarda kendisine çocuklardan başka kimsenin yardım etmediğini dü şü nü yor.

Bebek Mutlu Sonlu Masöz

Her ne kadar bu resimlerde yağmur yoksa da, biliyor ki Çin’de yağmur yağıyor. Oradaki insanoğluın hep aynı biçimde  gü lü msemediklerini, hepsinin bö yle bembeyaz dişleri, pespembe yanakları olmadığım biliyor. Bir çocuk resmi benzer biçimde ilksel afiş boyası renklerinin altında bir kö tü lü k gizli sanki; kö tü lü k, haset, umutsuzluk, nefret, ö lü m gizli. Bunu nasıl bilmezlikten gelebilir ki? Çin bir cennet değil, cennet diye bir şey yok. Çinliler bile bilir bunu, bilmeleri gerekir, orada yaşadıklarına gö re. Mağara adamları şeklinde, onlar da gö rdü klerinin değil, istediklerinin resmini yapıyorlar.

Elizabeth okuyor: Chungmarı Dağı’nın Eteğindeki Hurmalar Olgundur. Sayfayı turuncu sarı kü reler doldurmuş. Birbirine dolanmış dalların arasından kızlar tırmanıyor, parlak, mutlu yü zler bakıyor, kuşlar şeklinde hepsinin ü zerinde aynı desen var. Elizabeth’in gö zleri yaşarıyor: Bundan duygulanmak delilik. Propagandadan başka bir şey değil bu. O sıraya girmek, el bombası atmayı ö ğrenmek istemiyor; bir harman dö vme makinesinde çalışmak istemiyor; eleştirme gruplarına girmeye istekli değil, bir alay başka insanoğlunun ona ne dü şü neceğini sö ylemesini   istemiyor.